แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ 2015 แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ 2015 แสดงบทความทั้งหมด

วันเสาร์ที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

The VVitch ( 2559 ) Movie Review

สำหรับผู้ชมภาพยนตร์และใครหลายคนในปัจจุบัน คำว่า 'แม่มด' ดูจะกลายเป็นสิ่งที่เริ่มปราศจากความน่ากลัวเข้าไปทุกทีๆ จากการตีความที่แตกต่างของภาพยนตร์กระแสหลักทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็น Harry Potter หรือ The Last Witch Hunter และภาพยนตร์เรื่องอื่นๆมากมาย จนเรียกได้ว่า เราแทบจะหาภาพยนตร์ที่นำเสนอภาพลักษณ์ของคำๆนี้ ในรูปแบบที่ใกล้เคียงกับความเป็นจริงหรือเรื่องที่เล่าต่อๆกันมาได้ยากเหลือเกิน..... จนมาถึงตอนนี้

The VVitch ว่าด้วยเรื่องราวของครอบครัวธรรมดาซึ่งต้องถูกทดสอบศรัทธาในตัวพวกเขา เมื่อพวกเขาประสบพบเจอกับความชั่วร้ายบางสิ่งบางอย่าง ที่ค่อยๆคลืบคลานมาจากความมืดมิด

ปฏิเสธไม่ได้เลย ว่าความพยายามในการสร้างองค์ประกอบต่างๆให้ความรู้สึกเป็น Folktale (นิทานพื้นบ้าน) หรือเป็นเรื่องเล่าต่อๆกันมาจากรุ่นสู่รุ่นของ The VVitch กลายเป็นจุดหนึ่ง ที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้เปรียบภาพยนตร์สยองขวัญอื่นๆ เนื่องจากธรรมชาติของความเป็นเรื่องเล่านิทานพื้นบ้าน ที่ให้ความรู้สึกใกล้ตัว และจับต้องได้ง่ายกว่าเรื่องที่ถูกสร้างขึ้นมาเอง คล้ายคลึงกับตอนสมัยเข้าค่ายลูกเสือบ้านเรา ที่จะต้องหนีไม่พ้นการเล่าเรื่องผีข้างกองไฟท่ามกลางความมืดมิดจนทำให้เราหลับตาไม่ได้ทั้งคืน

นอกจากนั้นยังนำเสนอภาพลักษณ์ของแม่มดในรูปแบบที่ค่อนข้างสดใหม่ และแตกต่างจากแม่มดที่เราเคยๆเห็นในภาพยนตร์กระแสหลักทั่วไป ไม่ว่าจะเป็นในด้านของความลึกลับหรือความน่ากลัว
แต่จุดที่ต้องขอชมผู้กำกับโรเบิร์ต เอ็กเกอร์สและทีมสร้างภาพยนตร์ทั้งหมดเลยจริงๆ ก็คือความรู้สึกสยดสยอง น่ากลัว และบรรยากาศอันแสนไม่น่าไว้วางใจนี้นั้น ไม่ได้มาจากมุขตุ้งแช่ หรือมุขผีหลอกชัดเจน แบบที่ภาพยนตร์สยองขวัญเรื่องอื่นๆเขาทำกัน เอาเข้าจริงแล้ว The VVitch ถ้าตัดด้านบรรยากาศและเนื้อเรื่องแม่มดออกไป ตัวมันแทบจะกลายเป็นภาพยนตร์ เมโลดราม่าด้วยซ้ำไป

เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว คำถามที่น่าสนใจก็คือความรู้สึกของเราระหว่างชมที่รู้สึกหวาดกลัว รู้สึกไม่ปลอดภัยไปพร้อมๆกับตัวละครนี้ มาจากสิ่งใดกัน ถ้าหากไม่ใช่มุขผีทั้งหลาย ซึ่งคำตอบก็คือ บรรยากาศที่ภาพยนตร์สร้างขึ้นนั้นเอง โดยสิ่งๆนี้เกิดขึ้นมาจากองค์ประกอบหลายสิ่งหลายอย่างของภาพยนตร์มารวมตัวกัน
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวที่นำเสนอภาพความขัดแย้งภายในจิตใจตัวละคร ความขัดแย้งระหว่างตัวละคร ที่ค่อยๆเสื่อมถอยและพังทลายลงทีละเล็กละน้อย เพลงประกอบอันแสนโหยหวน สยดสยอง ไปจนถึงการวางภาพ และใช้มุมกล้อง ซึ่งผนวกเข้ากับโปรดักชั่นที่พื้นๆ ให้ความรู้สึกเก่าแก่สมกับเป็น Folktale องค์ประกอบทั้งหลายเหล่านี้ ผสมผสานกันออกมาเป็นบรรยากาศอันไม่น่าไว้วางใจ อึมครึม เสมือนมีอะไรบางอย่างที่เราไม่สามารถอธิบาย หรือมองเห็นได้ ค่อยๆคืบคลานเข้ามาในรูปแบบที่เราไม่สามารถทำอะไรได้
เมื่อองค์ประกอบทั้งหลายเหล่านี้ต่างถูกสร้างออกมาเพื่อเป้าหมายเดียวกัน ซึ่งก็คือการสร้างบรรยากาศ ความรู้สึกแบบนิทานพื้นบ้าน เป็นเหตุทำให้เมื่อสิ่งเหล่านี้มาประกอบรวมกัน กลายเป็นผลงานชิ้นโบว์แดงที่โดดเด่นและเห็นความเป็นเอกภาพอย่างชัดเจน

ศรัทธา อาจเรียกได้ว่าเป็นคำที่ใกล้เคียงกับมนุษยชาติมากที่สุดคำหนึ่ง ในด้านหนึ่งแล้ว คำๆนี้เปรียบเสมือนแสงไฟที่ส่องสว่างทางที่มืดมิดน่ากลัวให้เรา กลายเป็นความหวังท่ามกลางสถานการณ์ที่ดูสิ้นหวังมากที่สุด แต่ในขณะเดียวกัน คำๆนี้ก็อาจเป็นสิ่งที่บดบังตาเรามืดบอด มองไม่เห็นสภาพความเป็นจริงที่อยู่เบื้องหน้า ที่น่าตลกไปยิ่งกว่านั้น คือความที่เราสามารถที่จะสั่นคลอนและสามารถจมดิ่งไปสู่ความสิ้นหวังได้ง่ายเสียยิ่งกว่าการต้านความมืดมิดที่ดูไม่สิ้นสุดนี้เสียอีก
-- ภาพรวม --
- ถ่ายทอดตำนานหรือเรื่องเล่าพื้นบ้านได้ดี ให้ความรู้สึกจับต้องได้ ใกล้ตัวกว่าภาพยนตร์สยองขวัญปกติ
- สร้างภาพลักษณ์ของแม่มดที่แท้จริง แตกต่างจากแม่มดเรื่องอื่นๆที่เคยดู
- ไม่มีมุกตุ้งแช่หรือมุกผีหลอกให้เห็น แต่ความน่ากลัวมาจากบรรยากาศอันไม่น่าไว้วางใจ อึมครึม น่ากลัว
+ บรรยากาศนี้สร้างขึ้นมาด้วย ความขัดแย้งในแต่ละตัวละคร และระหว่างตัวละคร ความศรัทธาของตัวละครที่ค่อยๆเสื่อมถอยและพังทลายลงไปทีละเล็กละน้อย
+ เพลงประกอบอันโหยหวน สยดสยอง
+ การวางภาพ มุมกล้อง ผนวกเข้ากับโปรดักชั่นที่พื้นๆไม่เยอะจนเกินไป ผสมผสานกันออกมาเป็นความรู้สึกที่เข้ากับตำนานหรือเรื่องเล่าแบบ Folklore
Final Score : [ 9 / 10 ]

วันอาทิตย์ที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2559

The Hunting Ground (2015) Movie Review


The Hunting Ground (2015) บทวิจารณ์ภาพยนตร์โดย FallsDownz


"ยินดีต้อนรับสู่ดินแดนแห่งการล่า"

อ่าห์ ชีวิตมหาวิทยาลัย เชื่อเลยว่าสำหรับใครหลายคน นี้เป็นหนึ่งในช่วงชีวิตที่มีความสุขมากที่สุด นี้คือช่วงชีวิตที่เราใฝ่ฝันมาโดยตลอด ตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าสอบติดคณะหรือมหาลัยที่ตนเองอยากเขามาตั้งแต่เด็กๆ ได้เข้ามาเรียน จนกระทั่งจบการศึกษา เรียกได้ว่ามหาลัยเปรียบเสมือนเป็นบ้านหลังที่สองที่เราไว้วางใจไม่ต่างจากบ้านแท้ของเราเอง



แต่ถ้าหากวันหนึ่ง มีคนเดินมาบอกคุณว่า กว่า 20% ของนักศึกษาหญิงในประเทศสหรัฐอเมริกา เคยถูกข่มขืนในมหาลัย และกว่า 88% ตัดสินใจไม่บอกให้ใครรู้ละ ? และนั้นก็คือสิ่งที่ภาพยนตร์สารคดี The Hunting Ground จับมือพาเราลงไปเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขา เสมือนเป็นอีกหนึ่งสักขีพยานต่อความเลวร้ายที่เกิดขึ้นในสังคมมหาลัย

ประสบการณ์ที่ The Hunting Ground มอบให้กับผู้ชมนั้น เรียกได้ว่าจัดอยู่ในอันดับต้นๆของภาพยนตร์ประจำปี 2015 เลยทีเดียว มันช่างทรงพลัง และตราตรึงตั้งแต่ต้นจนจบเสียจริงๆ



ผู้กำกับ เคอร์บี้ ดิค เรียกได้ว่าถ่ายทอดเรื่องราวได้อย่างยอดเยี่ยม น่าติดตามจริงๆ การเล่าเรื่องของเขาไม่ซับซ้อนมากจนเกินไป วางเรื่อง ปมประเด็นปัญหา ดึงตัวเราให้เข้าไปติดตามเนื้อหาในภาพยนตร์ได้อย่างทันทีทันใด สอดแทรกตัวเลขสถิติด้วยซีจีต่างๆได้ตระการตาไม่รู้สึกน่าเบื่อหรือยัดเยียดมากเกินไป ถึงแม้จังหวะในช่วงท้ายเรื่องดูจะหลุดๆและเปลี่ยนอารมณ์กระทันหันไปหน่อย ซึ่งส่งผลทำให้อารมณ์ร่วมของผู้ชมในช่วงบทสรุปลดลงไปบ้าง

จะว่าไปแล้ว ในด้านของความสดใหม่ ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็นำเสนอมุมมองของสังคมซึ่งเราไม่เคยคาดคิดมาก่อนอยู่พอสมควร เรียกได้ว่าตกใจยิ่งกว่าสไปดี้โผล่มาในตัวอย่าง Captain America: Civil War เสียอีก โดยไม่ได้พูดถึงเพียงแค่เรื่องราวของเหยื่อ และผลกระทบที่เกิดขึ้นกับพวกเขา แต่ยังลงไปสำรวจถึงต้นตอ และสาเหตุหลากหลายประการที่ทำให้ปัญหาอันร้ายแรงนี้ยังคงมีให้เห็นอยู่ทุกหนทุกแห่ง ลากยาวไปจนถึงคนมีชื่อเสียงในอเมริกา กลายเป็นอีกหนึ่งวัฒนธรรมที่ใครๆเขาก็ทำกัน 



เฉกเช่น ท่าทีของมหาลัยในประเด็นที่นักศึกษาของพวกเขาถูกข่มขืน ซึ่งหลายคนคงเชื่อว่าพวกเขาจะต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือและปกป้องเหยืออย่างแน่นอน ในขณะที่ความเป็นจริง นอกจากที่พวกเขาจะเพิกเฉย ไม่ทำอะไรเลยแล้ว มหาลัยยังเห็นถึงผลประโยชน์ของตนเองเหนือกว่าชีวิตนักศึกษา แถมมหาลัยที่ว่าเหล่านี้ ก็ไม่ใช่มหาลัยบ้านนอกที่ไหน แต่เป็นชื่อที่รู้จักกันดี เช่น ฮาร์วาร์ด หรือเยล นี้เรียกได้ว่าเปลี่ยนมุมมองจากความคิดที่ว่า มหาวิทยาลัยคือบ้านหลังที่สอง คือแหล่งที่ปลอดภัยพ่อแม่ผู้ปกครองไว้ใจได้ ให้กลายเป็นอีกหนึ่งสถานที่ซึ่งอันตรายไม่แตกต่างไปจากทางถนนในซอยเปลี่ยว 

อย่างไรก็ตาม คงจะดีกว่านี้ถ้าหากกลุ่มผู้ให้สัมภาษณ์มีความหลากหลายมากกว่าที่เป็นอยู่ เช่นได้เห็นมุมมอง ความคิดเห็นจากฝั่งผู้กระทำหรือเหยื่อที่เป็นเพศชายมากขึ้น เพื่อให้เราได้มองเห็นประเด็นได้อย่างถ่องแท้ รอบด้าน



สุดท้ายแล้ว The Hunting Ground ก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าการร่วมมือร่วมใจ และยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือของสังคม เพื่อหยุดวงจรอันแสนเลวร้ายนี้ให้จบลงไปเสียที ถึงแม้ว่ามันจะดูเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องธรรมดาสำหรับใครหลายคน แต่ก็เสมือนเพลงประกอบภาพยนตร์ Till it happen to you ซึ่งส่งนักร้องชื่อดัง เลดี้ ก้าก้า เข้าชิงรางวัลออสการ์ในปีที่ผ่านมา คุณไม่มีทางเข้าใจความเจ็บปวดที่พวกเขาได้รับหรอก จนกว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวคุณ

Final Score : [ 8.5 / 10 ]


วันพฤหัสบดีที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559

The Look of Silence ( 2016 ) Movie Review


The Look of Silence ( 2016 ) บทวิจารณ์ภาพยนตร์โดย FallsDownz


"มนุษย์เอย เจ้าคือสิ่งใด"

สำหรับเมื่อก่อน ความเชื่อซึ่งมนุษย์เป็นสัตว์สังคมที่สูงส่ง เต็มไปด้วยสติปัญญาและเหตุผล ดูจะเป็นสิ่งที่ปฏิเสธได้ยากเหลือเกิน จากประวัติศาสตร์และการคิดค้นอันน่าทึ่งของเผ่าพันธุ์เรามากมาย

แต่ในตอนนี้ ดูเหมือนว่าความเชื่อนี้เริ่มที่จะสั่นคลอน ถูกต่อกรและตั้งคำถามมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งสิ่งเหล่านี้สะท้อนออกมาในโลกของภาพยนตร์อยู่หลายต่อหลายครั้ง เช่นกระแสภาพยนตร์ 'ดิสโธเปีย' ทั้งหลาย ชวนให้เราหันกลับไปมองอดีต นั่งครุ่นคิดถึงการกระทำจากเผ่าพันธุ์อันสูงส่งของเรา และตั้งคำถามว่า 'คุณค่าของความเป็นมนุษย์มันคืออะไร และวัดได้อย่างไรกันแน่' จากความเชื่อ ? จากฐานะทางสังคม ? จากหน้าตา ? หรือสิ่งใดกันแน่


The Look of Silence เป็นภาพยนตร์สารคดีที่ชวนให้เราครุ่นคิดอยู่กับคำถามนี้เรื่อยไปแม้กระทั่งเมื่อแสงที่สาดส่องบนจอภาพยนตร์จะดับลงไปแล้ว

นี้เป็นภาพยนตร์ที่ลงไปสำรวจครอบครัวเหยื่อในประเทศอินโดนีเซียที่ต้องอยู่ท่ามกลางสังคมฆาตกรและผู้มีส่วนร่วม ในการพรากคนรักของพวกเขาไปอย่างโหดเหี้ยม เลือดเย็น พร้อมทั้งดำดิ่งลงไปสอบถามผู้คนเหล่านี้ ถึงอดีตอันแสนข่มขื่น หรือหอมหวานสำหรับพวกเขา ?

The Look of Silence เป็นภาพยนตร์ที่มีพลังอันเปี่ยมล้น ถึงแม้ว่าวิธีการถ่ายทอด เล่าเรื่องราวต่างๆจะค่อนข้างเรียบง่าย ให้ความรู้สึกถูกจัดฉากไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความลึกซึ้งในประเด็นที่พูดถึงลดลงไปเลยแม้แต่น้อย ที่น่าชื่นชมคือมันได้ผสมผสานและนำเสนอมุมมองใหม่ของครอบครัวเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย และตัวฆาตกรได้อย่างน่าสนใจ ลึกซึ้ง และรอบด้าน

ซึ่งด้วยการนำเสนอมุมมองที่รอบด้านเช่นนี้นั้นเอง มันก็ทำให้เกิดการปะทะกันของความคิดประเด็นต่างๆตลอดเวลาในภาพยนตร์ หลายสิ่งหลายอย่างก็ชวนให้เรารู้สึกสะอึกอยู่ไม่น้อย ดูเหมือนว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์สามารถที่จะทำเรื่องที่ดีและน่าภูมิใจได้มากมาย แต่ในขณะเดียวกัน ก็เป็นเผ่าพันธุ์อันสูงส่งนี้เองที่กระทำการบางอย่างที่โหดร้ายเสียยิ่งกว่าสิ่งที่เราตราหน้าว่าเป็นสัตว์เดรัจฉานซะอีก ทำให้สถานะของมนุษย์ในปัจจุบันเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ที่แม้แต่เราเองก็ไม่แน่ใจว่าคืออะไรกันแน่

สุดท้ายแล้ว The Look of Silence เป็นภาพยนตร์สารคดีที่คนไทยทุกคนควรชม ไม่ใช่แค่เพราะว่ามันเป็นภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยม แต่ยังเพราะเนื้อหาอันลึกซึ้งของมัน ซึ่งก็น่าจะทำให้ผู้ชมและโดยเฉพาะคนไทยได้อะไรกลับไปครุ่นคิด หรือกระทั่งเปลี่ยนมุมมองของท่านไปสิ้นเชิงอย่างแน่นอน

Final Score : [ 9 / 10 ]

วันเสาร์ที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559

The Danish Girl ( 2015 ) บทวิจารณ์ภาพยนตร์โดย FallsDownz


The Danish Girl ( 2015 ) บทวิจารณ์ภาพยนตร์โดย FallsDownz 


"นี้ไม่ใช่ร่างกายของฉัน..."

สำหรับประเด็นเรื่อง LGBT เรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงโลกของเราไปไม่ใช่น้อย ไม่ว่าจะในโลกแห่งความเป็นจริง สื่อต่างๆ หรือกระทั่งในโลกของภาพยนตร์ ซึ่งในปัจจุบันมีการยอมรับ และการพูดถึงเรื่องๆนี้กันมากขึ้นทุกวัน

The Danish Girl ก็เป็นอีกหนึ่งภาพยนตร์ซึ่งพยายามจะถ่ายทอดหรือสะท้อนอะไรบางอย่างไปสู่สังคม อย่างไรก็ตามคำถามที่น่าครุ่นคิดมากที่สุด ก็คือผู้กำกับ ทอม ฮูปเปอร์ จะทำเช่นไรที่จะให้ภาพยนตร์ของเขานั้นแตกต่างจากภาพยนตร์ประเภทเดียวกัน หรือพูดถึงประเด็นที่คล้ายคลึงกันเรื่องอื่นๆ เช่น Dallas Buyers Club ในปี 2013



ในภาพรวมแล้ว The Danish Girl ก็เป็นภาพยนตร์ที่น่าสนใจ และน่าติดตามตั้งแต่ต้นจนจบ แต่ความดีความชอบนี้ ก็ไม่ได้มาจากการกำกับของทอม ฮูปเปอร์ แต่กลับไปอยู่ที่สองนักแสดงหลัก เอ็ดดี้ เรดเมยน์ และ อลิเซีย วิเคนเดอร์ เสียมากกว่า

แต่นั้นก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดีแต่อย่างใด เพราะด้วยการแสดงอันยอดเยี่ยม น่าทึ่งของทั้ง เอ็ดดี้ และอลิเซีย นี้เอง ทำให้ The Danish Girl กลายเป็นภาพยนตร์ที่มีความน่าค้นหาอยู่ตลอดเวลา สามารถที่จะถ่ายทอดอารมณ์ความสับสน เจ็บปวด และสภาพแปลกแยกจากสังคมได้อย่างยอดเยี่ยม โดยเฉพาะ เอ็ดดี้ ที่พัฒนาตัวละครของเขา ให้กลายเป็นเสมือนดักแด้เติบโตไปสู่ผีเสื้อได้อย่างงดงาม 

จะว่าไปแล้ว ก็ถือได้ว่าเป็นอะไรที่น่าชื่นชมมากสำหรับตัวนักแสดง เอ็ดดี้ เรดเมยน์ ซึ่งปีที่แล้วเพิ่งจะคว้ารางวัลออสการ์จากบทบาทใน Theory of Everything ไปหมาดๆ ปีนี้ก็ยังจะแสดงผลงานอันยอดเยี่ยม ตราตรึงให้เราได้ชมเป็นขวัญตาอีกครั้ง (ไม่นับบทบาทใน Jupiter Ascending...) เรียกได้ว่าถ้าหากจะมีคู่แข่งคนไหนจะสูสีกับ ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ จาก The Revenant มากที่สุด ก็คงจะเป็น เอ็ดดี้ คนนี้นั้นเอง



ในขณะเดียวกันก็ต้องขอชมนักแสดงหลักอีกท่านอย่าง อลิเซีย วิเคนเดอร์ ซึ่งก็แสดงผลงานได้น่าทึ่งไม่แพ้กัน ทั้งๆที่ตัวละครของเธอมีความซับซ้อนและยากที่จะถ่ายทอดอารมณ์มากกว่าตัวละครของเอ็ดดี้เสียอีก จริงๆแล้วด้วยการแสดงของเธอนี้เอง ทำให้บทสรุปตัวละครของอลิเซีย ดูจะน่าสนใจ และน่าเห็นใจมากกว่าตัวละครเอกของเรื่องด้วยซ้ำไป

อย่างไรก็ตาม ถ้าหากพูดถึงความสดใหม่แล้ว หลายส่วนใน The Danish Girl ยังคงขาดหายไปพอสมควร ตั้งแต่ในด้านของบทภาพยนตร์ จุดหักมุม หรือการดำเนินเรื่อง ที่ไม่ได้แตกต่างจากภาพยนตร์เรื่องอื่นมากนัก ด้านการกำกับของ ทอม ฮูปเปอร์ ถือได้ว่าฉลาดในการใช้เทคนิค มุมกล้อง และการเคลื่อนไหวของกล้องในหลายต่อหลายฉาก แต่การเล่าเรื่องของเขายังขาดชั้นเชิง ส่งผลให้บทสรุปไม่น่าจดจำเท่าที่ควร ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย



ถึงแม้ว่า The Danish Girl จะยังไม่ใช่ภาพยนตร์ที่โดดเด่น เหนือกว่าภาพยนตร์ประเภทเดียวกันมากเท่าไรนัก แต่โชคยังดีที่การแสดงของ เอ็ดดี้ เรดเมยน์ และอลิเซีย  วิเคนเดอร์ ก็สามารถที่จะทำให้ภาพยนตร์เฉิดฉายขึ้นมาได้ จนเพียงพอที่จะทำให้ประสบการณ์ในการชมผลงานชิ้นนี้ เป็นเสมือนการเดินชมสวนไม้ที่เต็มไปด้วยเรื่องราวอันแสนงดงาม และความสุข  แต่ก็แอบแฝงไปด้วยความโศกเศร้าที่จุดประกายความหวังไปสู่อนาคตที่จะมาถึง

Final Score: [ 7.5 / 10 ]

วันพฤหัสบดีที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559

The Revenant ( 2015 ) บทวิจารณ์ภาพยนตร์โดย FallsDownz




The Revenant ( 2015 ) บทวิจารณ์ภาพยนตร์โดย FallsDownz


"ต้อง รอด"

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า The Revenant เป็นภาพยนตร์ที่มีส่วนผสมหลักค่อนข้างน่าสนใจมากทีเดียว ไม่ใช่แค่จากนักแสดงหลักอย่าง ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ หรือทอม ฮาร์ดี้ แต่รวมไปถึงผู้กำกับ อเลฮานโดร อินาริตู เจ้าของรางวัลออสการ์ Birdman ในปี 2014 นี้เอง เรียกได้ว่าแค่ชื่อของพวกเขาเหล่านี้ก็แทบจะพาเอาคอหนังทุกคนจับตามองกันตั้งแต่เริ่มสร้างเลยทีเดียว



ยอดเยี่ยมมากที่สุดใน The Revenant ก็คงหนีไม่พ้นโปรดัคชั่นอันแสนอลังการงานสร้างของมัน ไม่ว่าจะเป็นฉาก อุปกรณ์ เสื้อผ้า หรือบรรยากาศ ต่างก็งดงามมากทีเดียว ยิ่งผนวกไปกับแนวความคิด ความพยายามในการสะท้อนสัจธรรมของโลก ซึ่งผู้อ่อนแอไม่อาจมีชีวิตรอด ก็ยิ่งทำให้ Revenant เป็นภาพยนตร์ที่ละสายตาได้ยากมากที่สุดเรื่องหนึ่งในปี 2015 เลยทีเดียว

ซึ่งความที่โลกของ The Revenant นั้นยอดเยี่ยม นั่นก็ส่งผลมาสู่เรื่องราวการผจญภัยอันแสนทรหดของตัวละครเอก รับบทโดย ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ เช่นเดียวกัน ทำให้การผจญภัยของตัวละครนี้รู้สึกเต็มไปด้วยอันตรายและการกระเสือกกระสนเอาชีวิตรอดยิ่งกว่าภาพยนตร์เรื่องไหนๆ ด้านการแสดง เขายังคงสร้างผลงานได้ดีทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นในฉากแอ็คชั่น หรือในฉากอารมณ์ ต่างก็ทำให้ผู้ชมเชื่อมต่อกับตัวละครได้ไม่ยากนัก ถึงแม้ว่าในด้านบทตัวละครจะยังถูกเขียนมาขาดมิติไปบ้างก็ตาม



ที่น่าสนใจยิ่งกว่าก็คือตัวละครของ ทอม ฮาร์ดี้ ซึ่งกลายเป็นว่าน่าค้นหายิ่งกว่าตัวละครเอกซะอีก สาเหตุที่เป็นเช่นนั้นก็มาจากตัวบทและเส้นทางของตัวละคร ความที่ในช่วงกลางถึงท้ายเรื่อง ตัวละครของลีโอนาร์โดนั้นค่อนข้างมีเป้าหมายและทัศนคติที่ชัดเจนมาก อาจมากเกินไปหน่อย จนเสมือนเผยทุกอย่างในมือให้ผู้ชมได้เห็นซะหมด ทำให้ตัวละครของลีโอนาร์โดมีความน่าค้นหาน้อยลง ในขณะที่ตัวละครของ ทอม ฮาร์ดี้ ยังคงมีความคลุมเครือและชวนค้นหามากกว่า

แต่ถ้าหากมองในภาพรวมของ The Revenant แล้ว สิ่งที่น่าตั้งคำถามจริงๆคงจะเป็นการกำกับและเล่าเรื่องของ อเลฮานโดร อินาริตู ซะส่วนมาก ไม่ใช่ว่าแย่แต่อย่างใด แต่มันธรรมดาและจืดชืดจนเกินไป ขาดลูกเล่นหรือชั้นเชิงที่จะมาทำให้ตัวภาพยนตร์นั้นโดดเด่น มีความลึกซึ้งยิ่งขึ้น สร้างความน่าจดจำแม้ภาพยนตร์จะจบลงไปแล้ว ในบางมุมเสมือนเป็นการเพลย์เซฟ โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับผลงานก่อนหน้าอย่าง Birdman ที่ดูจะเต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ และโดดเด่นในการเล่าเรื่อง เป็นเอกลักษณ์มากกว่าผลงานชิ้นนี้ ถึงแม้ว่าจะมีความพยายามในการใส่เทคนิค Long Take แบบที่เคยทำใน Birdman มาบ้าง แต่นั้นก็ไม่ได้มีพลังมากพอ ที่จะสร้างความแตกต่างให้กับภาพยนตร์ทั้งเรื่องซึ่งยาวถึง 156 นาทีได้ จริงๆแล้วสาเหตุอีกส่วนหนึ่งก็มาจากการเลือกเครื่องมือ ซึ่งเนื้อหาและองค์ประกอบต่างๆของทั้งสองภาพยนตร์มีความแตกต่างกัน จึงทำให้เครื่องมือบางชนิดที่นำมาใช้ ได้ผลลัพธ์ไม่เหมือนกัน



อย่างไรก็ตาม ถ้าหากคำนึงถึงความคุ้มค่าและเวลาที่เสียไปในการชมภาพยนตร์ เพียงแค่โปรดัคชั่นอันน่าทึ่ง การผจญภัยที่ยอดเยี่ยม และการแสดงของลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ ก็ทำให้ The Revenant เป็นทางเลือกที่ห้ามพลาดสำหรับคอหนังทุกคน ถึงแม้ว่ามันจะยังห่างจากคำว่าสมบูรณ์แบบก็ตาม

Final Score : [ 7.5 ]

วันพฤหัสบดีที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2559

45 Years ( 2015 ) Movie Review


45 Years ( 2015 ) บทวิจารณ์ภาพยนตร์โดย FallsDownz


"น้ำนิ่งไหลลึก"

  45 Years เป็นภาพยนตร์ที่หลังจากได้ชมแล้ว แทบจะสรรหาคำอะไรมาบรรยายได้ยากลำบากเหลือเกิน ไม่ใช่เพราะว่ามันไม่รู้จะพูดอะไร แต่เพราะมันหาคำมาอธิบายสิ่งที่ได้รับจากภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วยคำเพียงไม่กี่คำได้ลำบากเหลือเกิน แต่ถ้าหากจะบรรยายสรรพคุณของภาพยนตร์เรื่องนี้จริงๆ ก็คงจะต้องเปรียบเทียบภาพยนตร์ 45 Years กับสุภาษิตไทย 'น้ำนิ่งไหลลึก' อย่างแน่นอน

ซึ่งสาเหตุที่เลือกสุภาษิตนี้มาใช้ ก็เป็นเนื่องมาจากหลากหลายส่วนของภาพยนตร์ที่มีอารมณ์ค่อนข้างราบเรียบ ตั้งแต่วิธีการเล่าเรื่อง วิธีการวางตัวละคร บทภาพยนตร์ หรือกระทั่งการแสดงที่ไม่โหวกเหวกโวยวายแบบภาพยนตร์ดราม่าหลายเรื่อง แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยอารมณ์อันอัดแน่นอย่างตึงเครียดยิ่งกว่าภาพยนตร์เขย่าขวัญเสียอีก ด้วยวิธีการเล่าเรื่องที่สอดแทรกความเป็นสืบสวนสอบสวน สร้างความเป็น Mystery ได้อย่างแยบยล ที่น่าทึ่งก็ตรงจุดที่เราพบว่าความอยากรู้อยากเห็นของตัวเรานั้นไม่ได้น้อยไปกว่าตัวละครหลักเลย



สิ่งที่น่าทึ่งคือความตึงเครียดเหล่านี้นั้นค่อยๆถูกสร้างขึ้นมาเรื่อยๆในขณะที่เนื้อเรื่องดำเนินไปโดยที่เราแทบไม่รู้ตัว จากต้นเรื่องที่ดูแสนธรรมดา นำมาสู่บทสรุปที่แหลกสลาย จมกองเลือดอย่างไม่รู้ตัว จุดนี้ส่วนหนึ่งก็ต้องขอยกความดีความชอบให้กับผู้กำกับ แอนดรูว์ เฮจ จริงๆ

แต่อีกหนึ่งส่วนสำคัญที่จะไม่พูดถึงไม่ได้เลยเป็นอันขาด ก็คือนักแสดงนำอย่าง ชาร์ล็อต แรมปลิง ผู้รับบทตัวละครเอก เคท ถึงแม้ว่าการแสดงของ ทอม คอร์ทนีย์ จะยอดเยี่ยม แต่ก็ไม่อาจจะเทียบการแสดงของชาร์ล็อตชนิดที่ไร้ที่ติได้เลย หลายต่อหลายฉากที่เธอไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมา แต่สีหน้า สายตา และท่าทางของเธอ เป็นตัวเล่าถึงความคิดและสภาวะของตัวละครเธอได้อย่างยอดเยี่ยมตลอดเวลา โดยเฉพาะจุด Climax ฉากจบของเรื่องที่ข้าพเจ้าไม่สามารถจะหาคำอะไรมาอธิบายได้ แต่มันเป็นอารมณ์ที่ขึ้นจุดสูงสุดอย่างหาที่เปรียบได้ยากเหลือเกิน ไม่ใช่แค่เป็นฉากจบที่ลงตัว ฉลาด แต่ยังเป็นฉากที่เชื่อว่าใครหลายคนถ้าหากได้ชมคงจะลืมได้ยากนัก



45 Years เป็นภาพยนตร์ที่พูดถึงความสัมพันธ์ ความรักของคนสองคนได้อย่างเจ็บปวดเป็นที่สุด นี้เป็นภาพยนตร์ที่เชื่อเลยว่าจะทำให้ผู้ชมหลายต่อหลายคนหันกลับมาตั้งคำถามถึงความรักของตนเองอย่างหวาดระแวง โดยเฉพาะการตอกย้ำว่าเวลาไม่ได้มีค่าหรือมีความหมายอะไรเลย ถ้าหากเราไม่ใช่คนที่ 'ใช่' อย่างแท้จริง เสมือนการแฝงกับระเบิดเอาไว้ในจิตใจผู้ชมอย่างที่เราไม่รู้ตัว ท่ามกลางการเล่าเรื่องที่เงียบสงัดของภาพยนตร์

ถึงแม้ว่าภายนอกของ 45 Years นั้นจะดูเป็นภาพยนตร์ดราม่า ชีวิตผู้สูงอายุทั่วๆไป ที่วัยรุ่นเข้าถึงได้ยาก แต่ในความเป็นจริงแล้วมันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย นี้เป็นภาพยนตร์ที่พูดถึงสิ่งที่ไม่ว่าใครก็สามารถเข้าถึงและเข้าใจได้อย่างไม่ยากนัก ที่ยอดเยี่ยมคือมันใช้พลังศิลปะของ 'ภาพยนตร์' อย่างเต็มที่ ด้วยภาพและการแสดง โดยปราศจากคำพูด หรือความพยายามในการให้มันยิ่งใหญ่ โอเวอร์มากจนเกินไป



ด้วยภายนอกที่ผิวเผินดูจะแสนธรรมดาเหล่านี้นั้นเองที่สอดแทรกและสะท้อนเรื่องราวอันแสนเจ็บปวดชนิดที่ทิ่มแทงลงไปในส่วนลึกจิตใจของเราอย่างไม่รู้ตัว โดยเฉพาะการแสดงของ ชาร์ล็อต แรมปลิง ที่ไม่ว่าใครที่ได้ชมก็ต้องยอมศิโรราบให้อย่างไม่มีข้อแม้

Final Score: [ 9 / 10 ]

วันอังคารที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2559

Spotlight (2015) Movie Review


Spotlight ( 2015 ) บทวิจารณ์ภาพยนตร์โดย FallsDownz



"เงามืดในแสงสว่าง"


ใกล้งานประกาศรางวัลใหญ่ๆอย่างออสการ์กันเข้ามาทุกที แน่นอนว่าก็ต้องถึงเวลาที่เราจะได้นึกถึงภาพยนตร์ที่เราได้ชมมามากมายในปี 2558 นี้ ไม่ว่าจะ แย่ ธรรมดา หรือดีเยี่ยม และนี้ก็เป็นช่วงเวลาที่บ้านเรามักจะมีภาพยนตร์ระดับคุณภาพที่เป็นตัวเต็งรางวัลสาขาต่างๆเข้าฉายเสมอๆ เฉกเช่น The Hateful Eight, The Dress Maker, The Danish Girl หรือ The Revenant แต่ภาพยนตร์ที่ดูเหมือนจะเข้าตากรรมการปีนี้ และอาจจะกลายเป็นตัวเต็งรางวัลอันทรงเกียรติอย่างภาพยนตร์ยอดเยี่ยมแห่งปี ดูจะหนีไม่พ้น Spotlight ภาพยนตร์ทริลเลอร์/ดราม่า ที่พูดถึงประเด็นอันเข้มข้นเรื่องนี้

Spotlight ว่าด้วยเรื่องราวของทีมสปอตไลต์ทีมนักข่าวเก่งกาจที่ลงไปสืบสวนประเด็นที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับศาสนาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ท่ามกลางความกดดันจากทุกหนแห่ง พวกเขาจะสามารถค้นพบความจริงได้หรือไม่



ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า Spotlight เป็นภาพยนตร์ที่เมื่อมองในมุมของความเป็นภาพยนตร์แล้ว ก็ดูจะหาที่ติได้ยากเหลือเกิน ไม่ใช่แค่ในด้านของเนื้อหาแต่ในด้านของเทคนิคหรือการแสดงเช่นเดียวกัน

นี้เป็นภาพยนตร์ที่เต็มไปด้วยความระทึกขวัญ เคร่งเครียด สมจริงตลอดเวลา ถึงแม้ว่าการกำกับจะยังไม่ได้โดดเด่นอะไรมากนัก และทั้งๆที่ตัวภาพยนตร์ยาวกว่า 2 ชั่วโมง 8 นาที แถมเต็มไปด้วยฉากสนทนา นั่งอ่านซับไตเติ้ลกันแทบจะตลอดเวลา


แต่สิ่งที่โดดเด่นขึ้นมา จนทำให้ Spotlight มาถึงจุดนี้ได้จริงๆก็คือบทภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมของมันนี้เอง นอกจากที่จะเล่าเรื่องราวตัวละครแต่ละตัวในทีมสปอตไลท์ สะท้อนถึงมุมมองในสิ่งที่พวกเขากำลังกระทำอยู่ได้น่าสนใจแล้ว ยังนำเสนอ ท้าทายและตั้งคำถามกับประเด็นอันหนักหน่วงได้อย่างน่าติดตามอย่างเช่น ศาสนา ความเชื่อ และศีลธรรม ชนิดที่กัดไม่ปล่อย แถมยังซ้อนเรื่องราวไปมาและชวนให้ผู้ชมครุ่นคิด แม้ตัวภาพยนตร์จะจบลงไปแล้วก็ตาม อย่างไรก็ตามน่าเสียดายที่บทสรุปของมันยังไม่กระแทกและกระตุ้นผู้ชมมากพอที่จะทำให้รู้สึกว่าอยากที่จะออกไปเปลี่ยนแปลงอะไรอย่างจริงจัง

อีกส่วนหนึ่งที่ดีเยี่ยมหาติได้ยากก็คือทีมนักแสดงหลักทุกคนซึ่งก็ต่างรับบทได้ดีเยี่ยม แต่คนที่ดูจะโดดเด่นขึ้นมากว่าชาวบ้านเขาก็คงจะเป็น มาร์ก รัฟฟาโล่ ซึ่งส่วนหนึ่งก็อาจจะมาจากตัวละครที่ รัฟฟาโล่ รับถูกตัวบทดันมากกว่าตัวอื่น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดีว่าการแสดงของเขานั้นดึงตัวละครเขาให้น่าสนใจขึ้นมาจริง


Spotlight เป็นอีกหนึ่งผลงานของยุคนี้ที่พิสูจน์ว่าเราได้ก้าวเข้ามาสู่ยุคที่คนเริ่มตั้งคำถามกับความเชื่อ ความดี/ชั่ว ศีลธรรม และโดยเฉพาะประเด็นที่หนักมากอย่างศาสนามากขึ้นทุกวัน ถึงแม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าสิ่งเหล่านั้นอยู่ทุกหนทุกแห่ง และยังคงเป็นสิ่งที่ทรงอิทธิพลในทั่วทุกมุมโลก แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ได้ตอกย้ำว่า การที่พวกเขายังคงมีตัวตนอยู่อย่างแจ่มชัดนี้ ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะปราศจากมลทินหรือสามารถที่จะกระทำทุกสรรพสิ่งได้โดยที่ไม่ต้องรับผลที่ตามมาในภายหลัง ซึ่งเป็นหน้าที่ของสื่อที่จะต้องลุกขึ้นมาต่อสู้และเป็นกระบอกเสียง ชี้ให้เห็นถึงความไม่เป็นธรรมในจุดนี้เสมือนแสงสปอตไลท์ที่สาดส่องเข้าไปในความมืดนั้นเอง


Final Score : [ 8 / 10 ]

วันพุธที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2559

The Hateful Eight ( 2015 ) Movie Review


The Hateful Eight ( 2015 ) บทวิจารณ์ภาพยนตร์โดย FallsDownz


"สมาคมโฉดชั่ว"

  เควนติน ทารันติโน่ เชื่อว่าสำหรับคอหนังทุกคนคงจะคุ้นชื่อนี้กันเป็นอย่างดี เพราะนอกจากเขาจะเป็นผู้กำกับที่มีฝีมือมากที่สุดคนหนึ่งแห่งวงการภาพยนตร์ฮอลลีวูดแล้ว เขายังเป็นคนที่สร้างผลงานระดับคุณภาพมากมายเป็นเอกลักษณ์ จนกลายเป็นผู้กำกับที่หลายต่อหลายคนชื่นชอบ ตั้งแต่ Reservoir Dogs ในปี 1992 มาจนถึงผลงานล่าสุดอย่าง Django: Unchained ในปี 2012

The Hateful Eight เป็นผลงานการกำกับลำดับที่แปดของเควนติน ซึ่งว่าด้วยเรื่องราวของนักล่าค่าหัวซึ่งพบว่าเขาต้องมาอาศัยอยู่ในกระท่อมแห่งหนึ่งท่ามกลางผู้คนแปลกหน้าซึ่งมีความลับอะไรบางอย่างซ่อนเอาไว้....

ผลงานลำดับที่แปดของเควนติน ทารันติโน่ สุดท้ายแล้วก็ยังคงโดดเด่นและสุดโต่งสมกับเป็นเควนตินเช่นเคย ถึงแม้ว่าอาจจะไม่ได้น่าจดจำหรือคมคายเท่ากับผลงานเรื่องก่อนๆก็ตาม



เควนติน ยังคงพิสูจน์ว่าเขาเป็นผู้กำกับที่มีความคิดและมุมมองหลากหลายจนกระทั่งเกือบจะเป็นนักวิทยาศาสตร์ทางภาพยนตร์ที่นำเอาประเภทหรือ Genre ของภาพยนตร์ต่างๆมาผสมผสานกันอย่างลงตัวน่าสนใจ

The Hateful Eight เป็นภาพยนตร์ที่ผสมผสานระหว่างประเภทคาวบอย Western เข้ากับภาพยนตร์สืบสวนสอบสวนแนว "ใครเป็นคนทำ" แซมๆกึ่งทดลอง ได้อย่างน่าติดตาม ผลที่ออกมาคืออารมณ์อันแสนดิบ เถื่อน โคตรโหด แต่แฝงไปด้วยปริศนาอันน่าค้นหา โดยเฉพาะในช่วงกลางถึงท้ายเรื่องที่เข้มข้นชนิดที่นั่งกันไม่ติดเบาะ

อย่างไรก็ตามนั้นก็ดูจะเป็นเสมือนดาบสองคมที่ย้อนสอนกลับมาทำร้ายตัวมันเอง ในขณะที่ The Hateful Eight โดดเด่นในด้านของความดิบ เถื่อน น่าค้นหา ความที่ตัวเควนตินพยายามจะผสมผสานสิ่งต่างๆมากจนเกินไปนี้เองก็ทำให้มันได้สูญเสียความเป็นเอกภาพในตัวมันไป เสมือนศิลปินที่มัวแต่วุ่นอยู่กับของเล่นกับตนเองมากจนเกินไป



ที่เห็นได้อย่างชัดเจนเลยก็คือการที่เขาพยายามจะซุกซ่อนจุดหักมุม หรือพยายามหยิบนู้น จับนี้ ดัดแปลงนั้นมากเกินไป ทั้งที่เมื่อเปิดเผยออกมาแล้วก็ไม่ได้น่าตกใจหรือแปลกใหม่อะไร และเอาเข้าจริงจุดเด่นที่แท้จริงของภาพยนตร์เควนตินก็คือความแดกดันของมันชนิดที่ไม่แคร์ใครต่างหาก เฉกเช่น Django: Unchained ซึ่งก็ไม่ได้มีเรื่องราววุ่นวายอะไรมากมายไปกว่าเป็นภาพยนตร์ล้างแค้นแบบถึงลูกถึงคนของคนผิวสี

แต่ถึงกระนั้นก็ตาม เนื้อหาของ The Hateful Eight ก็ยังคงน่าสนใจไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก นี้ยังคงเป็นภาพยนตร์ที่สะท้อนถึงผลของการประกาศเลิกทาสของประธานาธิปดี อับราฮัม ลินคอล์น ได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นความตึงเครียดของสังคมที่พุ่งสูงยิ่งกว่าปรอทแตก คนขาวที่ไม่อาจจะยอมรับคนผิวสี และคนผิวสีที่ไม่มีวันยอมกลับไปตกเป็นเบื้องล่างอีก



ที่น่าชื่นชมจริงๆ ก็คือตัวเควนตินที่ดึงผู้ชมออกมาจากตัวภาพยนตร์ด้วยความโหดร้ายและความ "โฉดชั่ว" ของเหล่าตัวละครทั้งแปด ทำให้เราได้มองเห็นถึงธาตุแท้ของตัวละครเหล่านี้จนค้นพบว่า สุดท้ายแล้วไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใคร ผิวสีใด สัญชาติไหน มีฐานะใด พวกเขาก็ต่างเป็นมนุษย์ที่พร้อมจะทำเลวทรามต่ำช้าไม่ต่างกัน การเข่นฆ่า ปาดคอใครเพื่อความซะใจ กับความยุติธรรมนั้นเป็นสิ่งที่ห่างไกลกันเพียงเส้นด้ายบางๆเท่านั้น หากแต่ว่าเส้นด้ายอันเบาบางนั้นเอง อาจเป็นสิ่งเดียวที่จะสามารถบ่งบอกถึงความแตกต่างของมนุษย์ผู้ชั่วช้าเหล่านี้

Final Score : [ 8 / 10 ]

วันเสาร์ที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2559

The Peanuts Movie ( 2015 ) Movie Review



The Peanuts Movie ( 2015 ) บทวิจารณ์ภาพยนตร์โดย FallsDownz



"เพลิดเพลินไปกับสนูปี้"

   ช่วงเวลานี้ไม่ว่าผลงานที่โด่งดังในรูปแบบใดต่างก็ถูกนำเอามาทำเป็นภาพยนตร์เสียกันหมด ตั้งแต่หนังสือนวนิยาย นิทาน ยันไปถึงการ์ตูนชื่อดังต่างๆนาๆ ซึ่งเชื่อเลยว่าหลายๆคนก็น่าจะเคยได้ยินหรือกระทั่งเคยเห็นตัวการ์ตูนอย่างเจ้าสนูปี้และเด็กชายชาร์ลี บราวน์ กันมาบ้างไม่มากก็น้อย

ถึงแม้ว่าหลายส่วนของ The Peanuts Movie จะค่อนข้างเดิมๆและคาดเดาได้ง่าย แต่เป็นที่น่าชื่นชมว่านั้นก็ไม่ได้ทำให้มันเป็นภาพยนตร์ที่บันเทิงน้อยลงเลย ด้วยเหตุผลหลากหลายประการ

สิ่งแรกที่ต้องยอมแพ้ให้จริงๆก็คือเจ้าตัวละครอย่างสนูปี้ ที่ช่างเป็นตัวละครที่โดดเด่น แสบ แต่ก็น่ารัก น่าติดตามมากเสียจริงๆเลย ไม่ว่าเขาจะรับบทเป็นตัวประกอบในเรื่องราวของชาร์ลี หรือตัวเอกสุดเท่ห์ในเรื่องของเขาเอง นี้ก็เป็นตัวละครที่โดดเด่น น่าจดจำมากที่สุดในภาพยนตร์เสมอ ดูเหมือนว่าตัวละครนี้ไม่ว่าจะทำอะไรก็มักจะเรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ้มมาให้กับผู้ชมได้เสมอๆ



แต่แน่นอนว่าตัวละครอย่างสนูปี้ก็คงไม่สามารถจะโลดแล่นและผจญภัยได้อย่างเต็มที่ ถ้าหากขาดการกำกับอันน่าทึ่งของผู้กำกับ สตีฟ มาร์ติโน่ ไป

ซึ่งนอกจากเขาจะดึงจุดเด่นของ The Peanuts จากฉบับการ์ตูนมาสู่ภาพยนตร์ได้แล้ว การเล่าเรื่องของเขาก็ลื่นไหล สนุก น่าติดตาม ใช้เรื่องราวคู่ขนานมาส่งเสริมซึ่งกันและกันได้อย่างชาญฉลาด ถึงแม้จะต้องยอมรับว่าเรื่องราวการผจญภัยของสนูปี้ สนุก อลังการและน่าจดจำมากกว่าก็ตาม แต่ก็เชื่อว่าถ้าหากนี้กลายเป็นภาพยนตร์ของสนูปี้เพียงตัวคนเดียว ก็คงไม่น่าประทับใจเท่านี้

จะว่าไปแล้วอีกสิ่งที่น่าสนใจไม่แพ้กันก็คงจะหนีไม่พ้นการเปรียบเทียบความรักของมนุษย์กับสงครามที่ต้องฝ่าฟันอย่างยากลำบาก แน่นอนว่าการพูดถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งจนนำไปสู่การสอดแทรกความภูมิใจในการได้เป็นอเมริกันก็เป็นอะไรที่น่าครุ่นคิดมิใช่น้อย



สุดท้ายแล้ว The Peanuts Movie ก็เป็นภาพยนตร์อนิเมชั่นที่ไม่ว่าใครๆก็สามารถจะสนุกไปด้วยได้ไม่ยาก ด้วยการเล่าเรื่องที่น่าติดตามของ สตีฟ มาร์ติโน่ และเจ้าสนูปี้สุดแสบที่เชื่อว่าไม่ว่าใครๆก็ต้องหัวเราะและหลงรักมันไปตามๆกัน

Final Score : [ 7 / 10 ]

วันเสาร์ที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2558

The Boy and the Beast ( 2015 ) Movie Review

The Boy and the Beast ( 2015 ) บทวิจารณ์ภาพยนตร์โดย FallsDownz


"สายสัมพันธ์ไร้ข้อจำกัด"


ท่ามกลางภาพยนตร์มากมายในช่วงนี้ไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็ก The Boy and the Beast หรือในชื่อญี่ปุ่นว่า Bakemono no ko คือสุดยอดผลงานล้ำค่าส่งท้ายปี 2558 อย่างไม่ต้องสงสัย

ถึงแม้ว่ามองอย่างผิวเผินทางด้านของเรื่องราวต่างๆจะค่อนข้างสูตรสำเร็จ แต่ตัวผู้กำกับ มาโมรุ โฮโซดะ ก็ดัดแปลงบทและผสมผสานให้เข้ากับธีมของภาพยนตร์ได้อย่างยอดเยี่ยม เฉกเช่นการสอดแทรกนวนิยาย The Whale หรือโมบี้ดิค ของเฮอร์มัน เมลวิลล์ ให้เข้ากับเรื่องที่เกิดขึ้นในภาพยนตร์ซึ่งพูดถึงการดิ้นรนและเอาชนะตัวเองของมนุษย์ได้อย่างน่าทึ่ง (ซึ่งจะว่าไปแล้วก็เป็นเรื่องที่บังเอิญอย่างน่าตลกเพราะภาพยนตร์อย่าง In the Heart of the Sea ที่เข้าฉายในต้นเดือนที่ผ่านมาก็มีเรื่องราวจากโมบี้ดิคเต็มตัว)



ในด้านการกำกับของมาโมรุ โฮโซดะ ถือได้ว่าน่าทึ่ง เนรมิตและสร้างสรรค์โลกและสังคมแห่งสัตว์ได้อย่างน่าสนใจ ทั้งยังเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้อย่างเป็นธรรมชาติ น่าหลงใหล ชวนติดตาม และยังเชื่อมโยงตัวละครต่างๆได้เป็นอย่างดี การผจญภัยของสองตัวละครหลักคิวตะกับคุมะเท็ตสึก็เต็มไปด้วยสีสันทำให้ภาพยนตร์รู้สึกเคลื่อนที่และบันเทิงตลอดเวลา

อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทำให้ The Boy and the Beast ไม่น่าจดจำเท่าที่ควร คงจะหนีไม่พ้นการตัดสินใจที่จะหันมาพูดถึงการต่อสู้ระหว่างตัวเอกกับตัวร้ายในที่สุด ซึ่งน่าเสียดายที่ตัวร้ายนี้ยังถูกปูเรื่องมาได้ไม่ดีพอ เอาจริงๆก็เป็นมาจากตัวภาพยนตร์เองที่ก็มัวแต่ไปสนใจกับสองตัวละครเอก ทำให้พอตัดหันมาพูดถึงตัวร้าย ตัวละครนี้ก็กลับจืดชืด ไม่มีความน่าสนใจหรือความน่าเห็นใจเท่าที่ควรไปแล้ว ทำให้บทสรุปของเรื่องไม่กระแทกจิตใจเท่าที่ควรจะเป็น

ในท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำได้อย่างน่าทึ่งที่สุด ก็ดูจะเป็นการสอดแทรกประเด็นครอบครัว พูดถึงความสำคัญของสถาบันครอบครัว ความรักและการยอมรับจากพวกเขาที่สำคัญจนเป็นเสมือนปัจจัยสี่


แต่ The Boy and the Beast ก้าวหน้าไปอีกขั้นหนึ่งด้วยการพูดถึงว่าความรักเหล่านี้ไม่ได้ถูกแบ่งแยกหรือจำเป็นจะต้องมีอะไรมากำหนด ขอเพียงแค่คนๆนั้นรักเราอย่างแท้จริง ยอมที่จะทำทุกสิ่งเพื่อเรา โดยไม่หวังสิ่งใดๆตอบแทน เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว ไม่ว่าเขาคนนั้นจะเป็นใคร มาจากไหน มีฐานะอย่างไร หรือกระทั่งเผ่าพันธุ์ใดก็ตาม นี้เป็นสิ่งที่ถูกถ่ายทอดออกมาได้อย่างกลมกล่อม ลึกซึ้ง และเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดของภาพยนตร์เรื่องนี้เลยทีเดียว

Final Score: [ 7.5 / 10 ]